Για μια Μετουσίωση της Παράδοσης

Η σύγχρονη νεοελληνική πραγματικότητα βυθίζεται στην κρίση αξιών,
στην έλλειψη παιδείας και στην απώλεια νοηματοδότησης – μιας νοηματοδότησης
που κάποτε αποτελούσε πηγή έμπνευσης και οραματισμού ενός δημιουργικού γίγνεσθαι.
Σήμερα, η ελληνική κοινωνία παρουσιάζει έναν στείρο πολιτισμό,
παρά τον πλούτο των πολιτιστικών του κοιτασμάτων[1] και
την ιστορική ποικιλία της σπερματικής της παράδοσης.
Η χώρα μας μοιάζει ως μια μάνα που έχει πάθει αμνησία και
στέκεται ανίκανη να μεταλαμπαδεύσει στα παιδιά της τα ιδανικά,
τις ηθικές αξίες, τα ήθη και τα έθιμα, και την ιστορική της ταυτότητα
ή τα παιδιά της έχουν προσβληθεί από μια αθεράπευτη παθογένεια
που τα καθηλώνει σε αναπηρικούς θρόνους των πάλαι ποτέ ένδοξων εποχών;

Στο ερώτημα αυτό απάντησε πριν χρόνια ο διαχρονικός Φώτης Κόντογλου:
Ὅσοι ἀπομείναμε πιστοὶ στὴν παράδοση, ὅσοι δὲν ἀρνηθήκαμε τὸ γάλα ποὺ βυζάξαμε,
ἀγωνιζόμαστε, ἄλλος ἐδῶ, ἄλλος ἐκεῖ, καταπάνω στὴν ψευτιά.
Καταπάνω σ᾿ αὐτοὺς ποὺ θέλουνε την Ἑλλάδα ἕνα κουφάρι χωρὶς ψυχή, ἕνα λουλούδι χωρὶς μυρουδιά.
Κουράγιο, ὁ καιρὸς θὰ δείξει ποιὸς ἔχει δίκιο, ἂν καὶ δὲ χρειάζεται ὁλότελα αὐτὴ ἡ ἀπόδειξη.

«Παράδοση» με τη σημασία που χρησιμοποιείται εδώ σημαίνει ό,τι αναπτύσσεται ιστορικά και
μεταδίδεται από γενιά σε γενιά σε σχέση με συμπεριφορές, αντιλήψεις, ιδέες, έθιμα, δραστηριότητες και
πρακτικές ως προϊόν συλλογικής επεξεργασίας μιας κοινωνικής ομάδας, με στόχο
όχι μονάχα την κοινή κτήση των προαναφερθέντων, αλλά τη συνεχή αναδημιουργία τους
ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες, και με βάση τις χωρο-χρονικές συνθήκες του βίου των δρώντων υποκειμένων. Με άλλα λόγια, με τον όρο «παράδοση» νοούνται οι προφορικές παραδόσεις από τα λαϊκά τραγούδια,
τα παραμύθια και τη μουσική μέχρι τη λόγια παιδεία και την τέχνη, από τις καθημερινές συνήθειες ενός λαού μέχρι τις αξιακές του συνιστώσες, όπου παραδίδονται από τους προγόνους στους απογόνους,
με σκοπό όχι την άγονη διατήρησή τους, αλλά τη λειτουργική ανανέωσή τους,
ως αποτέλεσμα του επικοινωνιακού διαλόγου ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα,
χτισμένο αργά και θεμελιωμένο από συλλογικότητες[2].

Στον αντίποδα, αυτή η «παράδοση»  εκφυλίζεται από καλλιτεχνικά ή μη πυροτεχνήματα
που οι ατομικότητες εκφράζουν χωρίς τη διάδραση με το κοινό.
Και εδώ έγκειται το πρόβλημα, καθώς ο Φώτης Κόντογλου αναφέρεται από τη μία πλευρά,
στην άρνηση της ίδιας της γαλούχησης από τη μάνα – Ελλάδα,
δηλαδή την παραγκώνιση των αρχών και του πολιτισμού των Ελλήνων,
και από την άλλη πλευρά, στην απιστία και προδοσία συνάμα των παιδιών της στις ίδιες τους τις ρίζες.
Γιατί πώς αλλιώς μπορεί ένα δέντρο να βγάλει καρπούς, εάν πρώτα δε ριζωθεί καλά στο χώμα;
Στον αντίλογο: Και αν οι ρίζες έχουν σαπίσει;

Σε αυτό το σημείο, θα προστεθούν δύο ακόμη όροι για την πλήρη κατανόηση του ζητήματος.
Ο ένας όρος είναι η «κουλτούρα» και ο άλλος ο «πολιτισμός».
Με τον όρο «κουλτούρα» νοείται το άθροισμα των συσσωρευμένων γνώσεων
που καλλιέργησε και μετέδωσε ολιστικά η ανθρωπότητα, κατά τη διάρκεια της ιστορίας
ως πρόοδος της εκπαιδευτικής διαδικασίας και διεύρυνσης του πνεύματος[3].
«Πολιτισμός» ορίζεται η διαδικασία βελτίωσης των θεσμών, της νομοθεσίας και της εκπαίδευσης
μιας κοινωνίας ως κίνημα που απομακρύνει την ανθρωπότητα από την άγνοια και την ανορθολογικότητα,
αλλά εντέλει απέχει κατά πολύ από την ολοκλήρωσή του[4].

Αν και οι δύο λέξεις είναι ομόλογες στο σημασιολογικό τους περιεχόμενο,
στην ουσία τους διαφοροποιούνται στο εξής:
“η «κουλτούρα» αναφέρεται περισσότερο σε ατομικές προόδους,
ενώ ο «πολιτισμός» σε συλλογικές προόδους”[5].

Με βάση αυτήν την αποσαφήνιση και τη σύνδεση με τον ορισμό της «παράδοσης»,
δε θα ήταν παράτολμο τεθεί ο παρακάτω συλλογισμός:
Η κουλτούρα χωρίς την παράδοση αποτελεί την άγονη γη
που ο άνθρωπος ακόμα κι αν σπείρει, δε θα μπορέσει να θερίσει καρπό.
Ο λόγος; Όση γνώση κι αν αποκτήσει το άτομο, δε δύναται να δημιουργήσει
χωρίς τη συνάντηση με τον άλλον, χωρίς τη σχέση και την αλληλεπίδραση
με ομαδικές κοινότητες και μέσα σε ομαδικές κοινότητες.
Γι’ αυτό και κάποιοι αγωνίζονται έναντι της ψευτιάς,
γιατί είναι υποκριτικό να υπερηφανεύεσαι για ξένα κεκτημένα,
παίζοντας αυτάρεσκα φαιδρούς ρόλους σε ένα άδειο θέατρο,
χωρίς να σου ταιριάζει ούτε καν η μάσκα που φοράς.

Ο Γιώργος Σεφέρης συλλογίζεται:
«Το ζήτημα δεν είναι τόσο ποιά πράγματα τελείωσαν, αλλά με τι αντικαθιστούμε,
εμείς που ζούμε, όπως κάθε πράγμα της ζωής, μέσα στη φθορά και την αλλαγή,
τα πράγματα που νομίζουμε τελειωμένα.»

Η ζωντανή και δυναμική διαδικασία της παράδοσης καταρρίπτει
την πεποίθηση της στατικότητας που αφελώς της έχουν προσδώσει.
Το στοίχημα της παράδοσης δεν είναι η επιστροφή στις ρίζες, αλλά η δημιουργία πρωτοτυπιών
με βάση φανερά ή κρυφά συντηρημένα πρότυπα.
Το στοίχημα αυτό χάνεται  και επέρχεται η διάβρωση,
επειδή η πρωτοτυπία ταυτίζεται με τον ενσυνείδητο νεωτερισμό,
δηλαδή την εσκεμμένη ρήξη με το παρελθόν.
Όμως, όταν η πολιτιστική κληρονομιά αξιοποιηθεί, θα εκφράσει την ουσία και το είναι του «εμείς»,
ως τρόπος συλλογικής βίωσης με υποδοχές πρόσληψης των καινούριων μηνυμάτων αλλότριων συλλογικοτήτων, αλλά και με αντιστάσεις στις πιέσεις των ξένων παραδόσεων, ώστε το «εμείς» να ξεχωρίσει
και να θριαμβεύσει στην κάθε του συνάντηση με διαφορετικές κοινωνικές ομάδες.

Όσο αφορά  την αποδέσμευση της ιστορίας από τη θεολογία:
«Οι αισιόδοξες ιδέες της προόδου, όπως εγγράφονται στις έννοιες «κουλτούρα» και «πολιτισμός»,
μπορούν να θεωρηθούν ως μια μορφή υποκατάστατου της θρησκευτικής ελπίδας.
Εφεξής, ο άνθρωπος τοποθετείται στο κέντρο του στοχασμού και στο κέντρο του σύμπαντος.»[6]
Πού οδήγησε την ανθρωπότητα αυτό το γεγονός;
Η απάντηση είναι ρητή και αποδεικνύεται από το βάλτο της καθημερινής πραγματικότητας:
Στη φτώχεια και την απουσία.

Φτώχεια πνεύματος, ουσίας, ζωής, και απουσία νοήματος, μορφώσεως, και σκέψεως,
έναντι του πλούτου των υλικών αγαθών μιας διαμορφωμένης καπιταλιστικής κοινωνίας
που μετατρέπει χρόνο με το χρόνο τον άνθρωπο σε αναλώσιμο ανταλλακτικό ενός πολυδιάστατου συστήματος.
Η οργουελική κοινωνία[7] αποσκοπεί στη ρομποτοποίηση του ατόμου,
το οποίο καταναλώνει όλη την ενέργεια και το χρόνο του στον αγώνα της επιβίωσης,
στη δουλεία της εργασίας, στη φίλαυτη έπαρση και φιλοδοξία, στην απόκτηση πλαστικού χρήματος,
ενώ συγχρόνως απομονώνεται στο εφήμερο των εικονικών σχέσεων της ψηφιακής και ηλεκτρονικής εποχής, δίχως να έχει επιθυμία και χώρο για προσωπική ζωή.

Ο σύγχρονος άνθρωπος πολεμείται βίαια από δύο πλευρές:
Πρώτον, με το άγχος της αποδοτικότητας που δεν επιτρέπει το λάθος,
αλλά επιτάσσει ταχείς λύσεις και εύκολες επιτυχίες χωρίς κόπο και πόνο,
με το τίμημα της απώλειας μιας σοφίας που αποκτάται από τη συνεχή αποτυχία.
Δεύτερον, με την τρομοκρατία και το φόβο του διαφορετικού,
που έχει ως αποτέλεσμα τη στροφή σε μια ναρκισσιστική εσωστρέφεια με μοναδικό πρόσκαιρο σκοπό
την αυνανιστική ικανοποίηση ηδονικών αναγκών και αισθήσεων,
εφόσον η συνάντηση και η συνεύρεση με τον άλλον, τον πάντα διαφορετικό εγκυμονεί επίπλαστους κινδύνους.

Σε αυτό το πλαίσιο της αλλαγής στην ουσία των σχέσεων του ανθρώπου με τον εαυτό του,
του ανθρώπου με τον συνάνθρωπου και του ανθρώπου με το Θεό φθάνουμε
στον εφησυχασμό των κεκτημένων – αλλά όχι δεδομένων – και στον αναπόφευκτο θάνατο.
Γιατί πώς σε αυτό  το κλίμα ο άνθρωπος να γίνει δημιουργός,
όταν «ζει» μην έχοντας πια πρόσωπο σε μια διασπασμένη και διαιρεμένη κοινωνία
από ευνουχισμένα πνευματικά άβουλα περιφερόμενα πτώματα;
Και πώς να μη χαρακτηριστούν ως πτώματα, αφού δεν υπάρχει ζωή χωρίς ελευθερία
–με την έννοια του πηγαίνω εκεί που είμαι ερωτευμένος-,
όταν δεν υπάρχει η επικοινωνία και η κοινωνία του ενός με τον άλλον
με όλες τις εκπλήξεις και τις διακινδυνεύσεις, όταν δεν υφίσταται ούτε ο έρωτας,
παρά μόνο επιδερμικά στην επιφάνεια και στην αφάνεια των φαντασιακών ονειρώξεων;

Ο Χρόνης Μίσσιος μας περιγράφει γλαφυρά τι είναι ζωή:
 «Τολμάτε ρε, τολμάτε! Γράψτε αυτό που θέλετε, αυτό που σκέφτεστε. Απορρίψτε τις σκοπιμότητες.
Εγώ έγραφα, κι έγραφα με την ψυχή, κι όταν με είπαν συγγραφέα πρώτη φορά τα ‘χασα!
“Μα, σοβαρά μιλάτε ρε παιδιά, συγγραφέας;” Δεν είχα καμία τέτοια πρόθεση απλά
στις παρέες, στον κήπο, τους έλεγα ιστορίες και μου έλεγαν:
“Ρε Χρόνη γιατί δεν τα γράφεις αυτά τα πράγματα;” Κι έτσι βγήκε.

Γιατί τα βιώματα ήταν ουσιαστικά. Κατάλαβες; Ζούσαμε.
Είχε συνέχεια η ζωή μας, δεν ήταν αυτή η γκρίζα καθημερινότητα,
αλλά ήταν μεγάλο κατόρθωμα να παραμείνεις άνθρωπος.»

Σε αυτό το πλαίσιο του γκρίζου και του απάνθρωπου, δεν υπάρχουν συλλογικότητες
που θα εκφραστούν δημιουργικά μέσω της παράδοσης. Υπάρχουν άτομα και όχι πρόσωπα.
Τα πρόσωπα επιλέγουν τη μοναχικότητα σε μια διαρκή αναζήτηση της αυτογνωσίας.
Τα πρόσωπα πεινούν υπαρξιακά και διψούν οντολογικά σε συνάρτηση με τον εαυτό τους,
το συνάνθρωπο και το Θεό. Η έκφραση αυτού του συνεχούς αγώνα και της πνευματικής πάλης
μετουσιώνεται σε προϊόν παράδοσης και πολιτισμού.
Η αδιάκοπη προσπάθεια κατανόησης του είναι, του κόσμου, της ίδιας της φύσεως του Θεού
σαρκώνεται με την τέχνη που έχει ως θεμέλιο την παράδοση και βάση την ιστορική μνήμη.
Η πνευματική αυτή ζωή οδηγεί στην ταπείνωση, καθώς στο δρόμο αυτόν,
ο άνθρωπος μαζί με τον άλλο άνθρωπο αναγνωρίζουν τις αδυναμίες και τις αστοχίες τους,
και αντιλαμβάνονται την ανάγκη της ολοκλήρωσης μέσω της ένωσης με τον Άλλον.
Και ποιό το όνομα αυτής της διαδικασίας; Ο έρωτας. Και ποιά η ουσία του; Η αγάπη.

Κάπου αλλού ο Χρόνης Μίσσιος υποστηρίζει χαρακτηριστικά:
«Εκείνο που μπορώ να υποστηρίξω το υποστηρίζω:
ότι ο μόνος δρόμος, ο οποίος δεν μας οδηγεί σε κανένα λάκκο, σε καμιά λακκούβα,
σε κανένα κακό συναπάντημα, είναι ο δρόμος της αγάπης,
είναι ο δρόμος της τρυφερότητας, είναι ο δρόμος της κατανόησης,
είναι ο δρόμος της υπεράσπισης της διαφορετικότητας του άλλου!
Αυτός είναι ο μόνος δρόμος. Αν τον ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο δεν κινδυνεύουμε.
Ούτε εμείς ούτε οι συνάνθρωποί μας. Να ‘σαι άνθρωπος δημιουργικός και ευαίσθητος.
Και να αγαπάς. Να αγαπάς! Να μπορείς να μετατρέπεις κάθε μέρα την αγάπη σε αγαπημένο.
Η φρέζα μου που είναι εκεί φυτεμένη την αγαπάω, την βλέπω κάθε πρωί, καταλαβαίνεις;
Ή έναν συγκεκριμένο άνθρωπο…  Όλα τα άλλα… Παρέες, ρε, μπορείς να κάνεις παρέες; Φιλία. Έρωτα!
Κάντε έρωτα, αγαπηθείτε κάντε τις παρέες σας, σκεφτείτε, αναπτύξτε την κριτική σας σκέψη.»

Στην καταθλιπτική και ανέραστη εποχή που διανύουμε χωρίς τη βίωση της χαράς
παρά μιας αυτοκτονικής διάθεσης και δολοφονικής επιθυμίας καθετί όμορφου και αληθινού
που αντικαθίσταται με κατασκευασμένα ψευδο-είδωλα της βιομηχανίας του θεάματος,
της αιματοβαμμένης μόδας και του απάνθρωπου κέρδους, είναι καιρός να αναρωτηθείς:
Πώς να μετουσιωθεί η παράδοση όταν έχει επέλθει ο μαρασμός και η παρακμή;
Πώς να γίνουμε δημιουργοί, αφού βαυκαλιζόμαστε εμμονικά στην επίδειξη και
την πλάνη μιας ακοινώνητης κοινωνίας που πορεύεται χωρίς Θεό και χωρίς ελπίδα;

Ίσως κάποτε να έρθει η ώρα που θα συνειδητοποιήσεις το προφανές,
και το αίτημα του Νίκου Καζαντζάκη θα γίνει τόσο επιτακτικό ώστε
θα φωνάξεις κι εσύ με θάρρος και με θράσος μπροστά σε όλους:
Φτάνει πιά• βαριέστησα! Εδώ να μείνω ακόμα, θα σαπίσω από σιγουράδα, τεμπελιά και καλοπέραση.
Άνοιξε την πόρτα να φύγω! Δεν είμαι άγγελος, δεν είμαι μαϊμού, είμαι άνθρωπος.
Άνθρωπος, πάει να πει πολεμιστής, εργάτης, αντάρτης.
Έξω ψυχανεμίζουμαι θεριά που δαγκάνουν, ποτάμια που πνίγουν, φωτιές που καίνε• θα βγω να πολεμήσω! Άνοιξε την πόρτα να φύγω!
[8]

 

Ελένη Στ. Μαυροπούλου
Αθήνα, Φεβρουάριος, 2016

Δημοσιευμένο στο έντυπο και ηλεκτρονικό περιοδικό «Αιτωλικός Απόηχος«

Συνάντησε τα Εθογραφήματα στα social media:
Facebook / Twitter

 

 

Πηγές από το διαδίκτυο:

 

[1] Φύση και σημειωτική της έννοιας «πολιτιστικού κοιτάσματος», Umberto Eco, Πολιτιστικά Κοιτάσματα, Παρατηρητής, Αθήνα, 1992, σελ. 17-33.

[2] Γιάννης Κιουρτσάκης, Το πρόβλημα της παράδοσης, Νεφέλη, Αθήνα, 2003, σελ 20-23.

[3] Denys Cuche, Η έννοια της κουλτούρας στις Κοινωνικές Επιστήμες, Τυπωθήτω – Γιώργος Δαρδανός, Αθήνα, 2001, σελ. 20.

[4] Denys Cuche, Η έννοια της κουλτούρας στις Κοινωνικές Επιστήμες, Τυπωθήτω – Γιώργος Δαρδανός, Αθήνα, 2001, σελ. 21.

[5] Denys Cuche, Η έννοια της κουλτούρας στις Κοινωνικές Επιστήμες, Τυπωθήτω – Γιώργος Δαρδανός, Αθήνα, 2001, σελ. 21

[6] Denys Cuche, Η έννοια της κουλτούρας στις Κοινωνικές Επιστήμες, Τυπωθήτω – Γιώργος Δαρδανός, Αθήνα, 2001, σελ. 22.

[7] Ως οργουελική κοινωνία όπου «Το έγκλημα της σκέψης είναι το θανάσιμο αμάρτημα. Γι΄αυτό πρέπει να εξαλειφθεί οτιδήποτε οδηγεί στη διάπραξή του: ελευθερία, γλώσσα, ανθρώπινα αισθήματα. Και όποιος υποπέσει σε έγκλημα σκέψης πρέπει να οδηγηθεί στο θάνατο αναμορφωμένος: θα πεθάνει αγαπώντας τον Μεγάλο Αδερφό.», Τζωρτζ Όργουελ, 1984 – Ο Μεγάλος Αδερφός, Κάκτος, Αθήνα, 1999.

[8] Νίκος Καζαντζάκης, Ο φτωχούλης του Θεού, Καζαντζάκη, Αθήνα, 2008.

Advertisements
Comments
One Response to “Για μια Μετουσίωση της Παράδοσης”

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

My Orthodoxy

And He said, "Young man, I say to you, arise!"

Σημεία Καιρών

"Γρηγορείτε και προσεύχεσθε..."

ο Χριστιανός Ορθόδοξος

Δεν Ερευνώμεν, Πιστεύωμεν, η έρευνα είναι Αμαρτία

ΝΗΣΤΕΙΑ

Για τη νηστεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας

ORTHODOXY IS LOVE ╰⊰¸¸.•¨* ST JOHN MAXIMOVITCH & ST BRIGIT OF IRELAND

PAINTING LEAVES IN ORTHODOXY - EASTERN ORTHODOX CHURCH ╰⊰¸¸.•¨* Abel-Tasos Gkiouzelis - http://gkiouzelis.wordpress.com - Email: gkiouz.anast@gmail.com - Feel free to email me…!

Ἀκολουθίες Ὀρθοδοξίας

μὲ βαθειὰ ἀγάπη στὴ Θ.Λατρεία τῆς Έκκλησίας μας

ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

iassis

Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΚΑΝΟΝΑΣ..Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΘΛΟΣ...Η ΙΑΣΙΣ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ..

A walk with my camera

all about human interests

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

...όσο τρέχω για ουρανό, τόσο μικραίνει η μέρα....

Αντικλείδι

Οι έξεις στο δρόμο της Αρετής

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Σκέψεις, απόψεις, προβληματισμοί και συναισθήματα. Στοχασμοί που ρίχτηκαν στο διαδίκτυο σαν μπουκάλια στο πέλαγος …

Macedonian Ancestry

"I thank the gods for being Greek" - Alexander the Great

Ένωση Μακεδόνων Κέρκυρας

Ο Μέγας Αλέξανδρος

Παιδείας Εγκώμιον

εκπαίδευση, μόρφωση, πολιτισμός, κοινωνία, επιστήμη, πολιτική, βιβλία

greek culture/ελληνικός πολιτισμός

Ασημίνα Ντέλιου/ Asimina Nteliou συγγραφέας/writer

Ιχνηλατώντας το καινό

Απόπειρες ιχνηλάτησης μιας κοινωνίας προσώπων

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

patzaroula

nutrition - physical activity - motivation

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΗΒΩΝ ΚΑΙ ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ

Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

...περιήγηση & δρώμενα...

αἰέν ἀριστεύειν

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

κοινωνία αξιών

πολιτική αξιών

ΕΛΛΑΣ

Ανεξάρτητη ενημέρωση

Πόντος και Αριστερά

....... 'μώ τον νόμο σ' !

Αρέσει σε %d bloggers: